Elektryczny wózek paletowy odpowiada przede wszystkim na ręczne pchanie i ciągnięcie palet po trasie. W projekcie trzeba wskazać masę typowego ładunku, liczbę przejazdów, nawierzchnię, progi, pochylenia i miejsce manewrowania. Sam fakt, że urządzenie ma napęd, nie pokazuje jeszcze, które obciążenie pracownika zostanie ograniczone.
Wózek elektryczny z masztem ma dodatkową funkcję podnoszenia. Jego wysokość unoszenia powinna wynikać z realnych poziomów pobierania i odkładania ładunku, a udźwig — z masy transportowanych jednostek. Katalog działań obejmuje elektryczne wózki jezdniowe podnoszące o udźwigu do 2 ton i maksymalnej wysokości unoszenia do 3,5 m. Wózki widłowe z siedziskiem operatora są w tym działaniu wyłączone. Dlatego nazwa „wózek widłowy” w ofercie jest zbyt ogólna: potrzebne są konstrukcja, sposób prowadzenia, udźwig, wysokość oraz konkretny model.
Wózek paletowy i wózek z masztem nie są dwoma wariantami tej samej decyzji zakupowej. Pierwszy rozwiązuje głównie transport poziomy, drugi może również zmienić sposób pracy przy regale lub stanowisku. Jeśli w procesie nie ma potrzeby podnoszenia, maszt nie powinien być uzasadniany samą wygodą. Jeżeli z kolei pracownik ręcznie pobiera ciężki ładunek z poziomu podłogi, sam napęd jezdny nie usuwa całego problemu.
Ręcznie prowadzony ciągnik odpowiada na jeszcze inny problem. Przejmuje siłę potrzebną do przemieszczania zestawu wózków, ale nie rozwiązuje automatycznie sposobu pobierania i odkładania materiału. W projekcie trzeba opisać jednostkę napędową razem z liczbą wózków, ich łączną nośnością, geometrią zaczepów, stabilnością ładunku, hamowaniem i kolejnością w zestawie. Łączna nośność wózków nie może przekraczać nośności ciągnika, dlatego oferta jednostki napędowej bez konfiguracji całego zestawu nie wystarcza.
Do tej samej rodziny problemów należą proste wózki transportowe, wózki z podnoszonym dnem, urządzenia unoszące ładunek do wysokości pracy, schodołazy, wciągniki, żurawiki i manipulatory. Nie łączymy ich w jeden zakupowy worek. Każde z nich przejmuje inny fragment pracy ręcznej, dlatego najpierw wskazujemy ruch lub obciążenie, które ma zniknąć, a dopiero później porównujemy urządzenia. Szerszy wybór opisujemy na stronie ergonomii i transportu wewnętrznego.
Niezależnie od klasy urządzenia pozostaje organizacja trasy. Napęd nie usuwa ryzyka kolizji ruchu pieszego i transportowego, ograniczonej widoczności ani niewłaściwego miejsca postoju. Szerokość przejazdów, promień skrętu, rampy, progi, zasady pierwszeństwa i sposób ładowania muszą zostać sprawdzone razem z urządzeniem. Z kosztorysu oddzielamy także elementy wyłączone w katalogu, w tym dodatkowe akumulatory i stacje ładowania.
Punktem wyjścia jest udokumentowana ocena obciążenia układu mięśniowo-szkieletowego oraz opis czynności wykonywanych przed inwestycją. Do tego dochodzą parametry urządzenia, oferta i czytelna wizualizacja. Zakres powinien pokazywać, w jaki sposób planowane rozwiązanie zmienia konkretny etap transportu i które obciążenia pozostają poza projektem.
Dokumentacja musi połączyć ocenę obciążenia układu mięśniowo-szkieletowego z konkretnym modelem, udźwigiem, wysokością unoszenia i sposobem prowadzenia. Oferta powinna osobno pokazywać urządzenie podstawowe oraz wyposażenie dodatkowe. Dzięki temu już przed zakupem wiadomo, które elementy należą do projektu poprawy warunków pracy, a które są kosztem eksploatacyjnym lub rozszerzeniem funkcji magazynowej.